සිතුවිමන්

ඉරත් දුරවැඩි සඳත් දුරවැඩි තරුත් දැන් නෑ දුරයි බොහොසේ කඳුත් උස නෑ වෙනදා වාගේ කෙලෙස දකිමිද සඳත් පෙරසේ ලියු කවි පද සඳට රහසේ කෙලෙස ලියමිද මෙදා පෙරසේ අකුරු ඇද වී කවි පොතත් බොදවී හඬයි මේසයේ කොනක වැතිරී කඳුලු දැන් නෑ හඬලා ඉවරයි වරෙන් කවිපොත ලගට හනිකට නිවන්නට මගේ තනිය හැමවිට ගියානම් බෑ හැරෙනු කිසිවිට

කඳුළු වලින් දියකර ලන්නට හදේ මැවුන සිතුවම් ඔබේ මා හැඩුවා මදි තාමත් ඇත ඔබේ සිතුවම් හදේ ඇඳුනු සිතුවම් ඔබේ නමින් මගේ හදේ සැමතැන ඉතිරිලා යනෙන හැමතැන තනිව මම අද අපේ පෙරදින මතකයන් මට සිහිකලා ඉතින් කෙලෙසක මකාලන්නද ඔබේ සිතුවම් මා හදින් සිහින ලොවේදි ඔබ යලි ආවත් නෑ යලි එන්නේ සැබැ ලොවේ